En weer is er een half jaar om. Maar deze keer heb ik er een goede reden voor. Een hele goede!
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: dit bericht is eigenlijk mijn laatste, mijn afscheid van deze blog. OK, ik zal de verschillende blogs nog wel blijven lezen, maar mijn eigen blog stopt. Want de molen in Rome is er niet meer. Dat wil zeggen, de molen staat weer in Nederland! Dat heeft natuurlijk wel wat uitleg nodig.
Ik was net begin twintig toen ik mijn vaderland verliet om in het buitenland mijn heil te gaan zoeken, een eeuwigheid geleden. Dat het Italie werd, dat was eigenlijk toeval. Maar goed, Rome is een mooie stad, en een romeinse dame… goed ik ging er dus niet meer weg. Dat was 18 jaar geleden, 18 lange jaren. Waarin ik zeer mooie momenten heb beleefd, maar ook veel zorgen. Ups en downs zullen we maar zeggen. Meerdere malen stond ik op het punt om weg te gaan, even zo vaak besloot ik om toch maar weer te blijven. Tussendoor woonde ik ook nog even een half jaartje in Indonesie, maar wederom bracht het lot mij in Italie. Mijn weg daar was nog niet klaar, ik moest nog meer leren en beleven. De eerste romeinse dame verdween uit mijn leven, en enkele jaren later verscheen er een tweede romeinse dame. Enkele jaren later gevolgd door een nederlands-italiaanse zoon, die nu reeds bijna 8 jaar oud is. Tijd vliegt en dat beleef je extra door het leven van je eigen kind of kinderen.
Maar de laatste jaren is het wel steeds moeilijker geworden in Italie. Acht jaar geleden kreeg ik zeer grote problemen met het accepteren van de middeleeuwse feudale kantoorpolitiek, waarbij je ten alle tijde klaar moet staan voor het kantoor, voor de ‘hoge’ baas en eigenaar, die over alles beslist, zonder vaak de juiste competenties daarvoor te hebben. Dus besloot ik mijn eigen bedrijfje op te zetten. Dit was in de maanden ronde de geboorte van mijn zoon en dit was eigenlijk een breekpunt. Want 8 maanden eerder, toen wij nog niet wisten dat mijn vrouw zwanger was, hadden we eigenlijk besloten om ons geluk maar eens in Nederland te gaan beproeven. Maar door de zwangerschap van mijn vrouw kwam er een sterke toenadering richting haar familie, waarna we besloten het nog maar eens te proberen. Ik dook in dit nieuwe ‘arbeids’-avontuur, en enkele jaren later kochten we ook het huis in de ‘Castelli’, de mooie zone op de heuveltjes net ten zuide van Rome. In het begin leek het allemaal goed te gaan.
Maar de rust was van korte duur. Door wanbetaling van mijn opdrachtgevers kwam het kantoor al meer in de problemen. En langzaam maar zeker werd er iets geboren, was er iets in wording. Ik ging me al meer afvragen welke toekomst er nog voor mij in Italie lag, en nog meer welke toekomst er lag voor mijn zoon. En zo besloot ik om in december 2007 mijn lichtje maar eens op te gaan doen in Nederland. Gewoon om eens te kijken of er nog wel mogelijkheden waren voor mij. Na zo’n lange tijd in het buitenland te hebben gewerkt zou het misschien niet zo heel makkelijk meer zijn om terug te keren in het nederlandse bouwproces. Maar dat bleek niet echt waar. Er was werk voor me, en ik kon in principe aan de slag, of beter egzegd ik kon een baan gaan zoeken. En mijn headhunter zag daar geen grote problemen. Maar mijn vrouw wel; zij kon niet over haar schuldgevoelens richting haar familie heen stappen, en omdat er juist weer enkele grote werken binnen kwamen, besloten we om er maar weer van af te zien. Niet in de laatste plaats ook omdat ik behoorlijke angst had voor de grote overstap.
Maar het afgelopen jaar is niet makkelijk geweest. Wat werk betreft, want na een glorieus begin kwamen rond de zomer grote problemen om de hoek kijken, zowel wat werk betreft, als wat betalingen betreft. De hoeveelheid werk nam duidelijk af, en mede daardoor werden de betalingen nog verder uitgesmeerd. Het voordeel hiervan was dat je toch af en toe geld binnen kreeg, ookal was er weinig werk, maar hoe dat in de toekomst verder moest… Maar ook andere zaken liepen een beetje spaak. De school van J. bleek niet zo’n goede keus te zijn. Hij kwam in een zeer agressieve groep terecht, waarmee hij steeds meer problemen voelde, die hij ons ook aangaf. En natuurlijk wijzigde ook het politieke klimaat. Mr. B. kwam weer terug, en ondanks dat het linkse bewind ervoor absoluut niet voldoende gedaan had, kon het toch duidelijk nog slechter. De schoolbezuinigingen zullen er in de komende jaren waarschijnlijk voor gaan zorgen dat de school er flink op achteruit zal gaan. De organisatie is nu al een puinhoop, maar dat zal echt niet beter worden, iets waarom mijn vrouw als onderwijzeres zich grote zorgen  maakt. En de wanstanden van de italiaanse politiek werden gewoon ook steeds minder acceptabel. Het zou tenslotte geen reden zijn geweest om weg te gaan, maar het hielp wel mee.
En zo kwam mijn vrouw deze keer met de oplossing. In november vorig jaar begon zij er steeds maar over. Ze zag mijn onvrede, die zijzelf ook voelde, zag de onstabiele toekomst tegemoet, maar zeker maakte ze zich grote zorgen over de toekomst van J. Want waar wij als volwassenen konden besluiten om ons ritje op een een of andere manier maar uit te zingen, ligt dat voor je kind toch anders. Je wilt hem toch de beste toekomst bieden, die maar mogelijk is. En als mijn werk helemaal zou stilvallen, en de achterstallige betalingen zouden allemaal binnen zijn, wat dan…  En dus begon zij dit keer te duwen, om dan toch maar eens te gaan kijken richting Nederland. We konden natuurlijk geen slechter moment kiezen met de crisis van het moment, maar daar konden we ook niets aan doen. Een headhunter regelde mijn zaken in Nederland, en gedurende december, januari en februari vertoefde ik met regelmaat in Nederland, en vanaf begin maart begon een nieuw arbeidsleven in mijn oude nieuwe vaderland. Een gigantische ommezwaai, minstens zo groot als mijn eerste internationale verhuizing. Want toen was ik maar alleen, met een grote rugzak, en daar ging ik. Nu kom ik terug met een familie, die trouwens pas volgende zomer over komt, en een vrachtwagen vol met troep. En het werkritme en de regelgeving is natuurlijk totaal verschillend hier. Even wennen dus… Maar na m’n eerste week begin ik m’n draai al weer een beetje te vinden. Mijn nieuwe werkgever heeft zijn kantoor in Amersfoort, een deel van Nederland wat ik eigenlijk niet zo goed ken; ik kom oorspronkelijk namelijk uit Rotterdam. Maar het feit dat het een totaal nieuwe omgeving geworden is, lijkt mij nu niet verkeerd. Een nieuw leven en een nieuw werk, nieuwe school en een nieuw huis, nieuwe omgeving en nieuwe vrienden…We zullen zien, maar ik zie de toekomst weer met iets meer vertrouwen tegemoet!

Nou, en dus is de molen niet meer in Rome, dus heeft het ook weinig zin om nog over de italiaanse zaken te schrijven, of deze nu mooi zijn, of onmogelijk, ineteressant of juist saai. Ik zal zelf natuurlijk voor de rest van mijn leven met dit toch oh zo mooie land verbonden blijven, niet alleen door de familiebanden en vrienden, maar toch ook omdat ik daar een groot deel van mijn leven heb doorgebracht. En ik denk dat ik persoonlijk gezien hier in Nederland nooit de persoon zou zijn geworden, die Italie van mij gemaakt heeft. Een positieve balans dus, op alle vlakken, maar ook het juiste moment om dit avontuur af te sluiten. En zoals mijn vrouw nu steeds zegt: "Ik wil ook wel eens kunnen klagen over de wanstanden van een land, dat niet het mijne is…" En voor wie in Italie blijft: alle geluk!

Gisteren liepen wij door Rome, vrouw P., kind J. en ik. Hoewel het hier op onze berg al behoorlijk fris en herfst begint te worden, is het in Rome nog een beetje nazomer, en konden wij rustig in een shirt over straat. J. moest naar de tandarts, die wij hebben net naast Termini. Een italiaanse tandarts, een hele goeie, een zeer vriendelijke jonge man, waar zelfs J. graag naar toegaat! En hij is nog maar zeven, dus dat is wel fijn.

Na ons bezoek liepen we door de straten rond Termini richting de chinese-indiase wijk rond Piazza Vittorio om daar bij een chinees iets te gaan eten, en wat boodschappen te doen in de chinese supermarkt, een van de velen. Onderweg zagen we haar, ze zat tegen de pui van een winkel, weggekropen in een hoekje. De winkel was verlaten, leeg, vuil en anoniem, en dat deelde zij. Ze was zwart, zwarter dan zwart, gekleed in een enorme zwarte winterjas, het leek wol, met zwarte half kapotte schoenen. Haar hoofd was weggedoken in haar jas, en lag op haar armen, die op hun beurt weer steunden op haar opgetrokken benen; een hoopje mens in die warme zwarte wollen jas. Het enige wat niet zwart was was haar haar, een grijs-witte kroesbos. Ze vroeg niet om geld, ze keek niet op, ze zat daar maar, misschien sliep ze wel.

En ik moest denken aan die jongen uit Burkina Faso, die enkele dagen in Milaan vermoord is. De eigenaars van de winkel, vader en zoon, zagen hem een pakje koekjes stelen, renden hem achterna, en bewerkten hem met stokken of knuppels, tot hij later aan z’n verwondingen bezweek. Een gewone jongen, legaal in Italië, maar zwart. De politie en politiek zeiden meteen dat er geen rassistische achtergronden waren, dat het feit dat hij zwart was slechts toeval was, maar eerlijk gezegd betwijfel ik dat. Ik denk niet dat ze een italiaan uit Milaan ook meteen met knuppels te lijf waren gegaan. Zij zijn onderhand opgepakt, en hebben toegegeven de jongen mishandelt te hebben. "Maar", zeiden ze als verweer, "we dachten dat hij ook geld had gestolen". Alsof dat de daad zou goedspreken…

Vanochtend werd ik wakker en in onze slaapkamer rook ik een vreselijke lucht. Een echte stank, die ik het beste kan omschrijven als de geur van het aftreksel van nicotine, alsof iemand een pakje sigaretten in het water had laten liggen, en dit bakje nu onder ons bed had gedeponeerd. Vroeger maakte ik wel eens een (giftige) nicotine-oplossing, die ik gebruikte tegen luis op de rozenplanten. Dit doe je door wat tabak in een afgesloten fles enkele dagen in water te laten trekken. Vervolgens sproei je dit voorzichtig op de rozen, niet te veel, anders blijven er geen rozen over. En tijdens het sproeien moet je een doek voor neus en mond doen, want het inademen is niet echt gezond!

Maar terug naar onze slaapkamer. Gezien het feit dat wij beiden niet roken, was deze nicotine-lucht op z’n minst vreemd te noemen. Na enig onderzoek bleek de lucht van buiten te komen, en toen bedachten we ons dat het helaas niet de eerste keer was, dat we deze lucht roken. Het lijkt erop alsof iemand eens in de paar maanden iets verbrand wat gigantisch stinkt. Ook onze buren hadden het er al eens over, dus we zijn niet de enigen die het is opgevallen. Wat het is weten we niet, soms ruikt het meer naar verbrand rubber, deze keer meer naar natte nicotine. Maar nu zit ik dus achter m’n computer, en voel een draaierig gevoel in m’n hoofd en m’n maag is niet echt op orde. En kijk ik naar het bos, zie ik een witte waas boven de daken van de huizen. Dit alles kan toch niet echt gezond zijn…

En natuurlijk komt er dan een link in me op naar het vuilnisschandaal uit Napels, wat zich daar al jaren afspeelt, en in dit laatste voorjaar, als onderdeel van de verkiezingscampagne opeens duidelijk naar buiten is gebracht. Heel de wereld kon even meesmullen (vreemde term als men spreekt over afval) van de misstanden van de italiaanse lokale en nationale politici, Europa stelde vervolgens een ultimatum om het probleem op te lossen, en Berlusca kwam zag en overwon… Binnen enkele maanden lostte hij ‘eventjes’ een probleem op dat al 14 jaar liep, de italiaanse tv (zijn tv) liet meteen mooie schone stranden zien, waar napolitaanse badgasten naar eigen zeggen eindelijk weer eens schoon kunnen zonen en badderen, en alles lijkt weer in orde. Twee kanttekeningen zijn hier echter te maken. Ten eerste hoef je maar even bij You Tube te zoeken om verschillende filmpjes te vinden die duidelijk laten zien dat het afval probleem alleen in centrum Napels is opgelost, maar dat het omliggende land gewoon doorgaat met leven tussen het vuilnis. Misschien iets minder, maar ver van opgelost. Dit zien we natuurlijk niet op de tv (zijn tv), want de media in Italië wordt op z’n minst gezegd een beetje geleid door de leidende politieke klasse (RAI) en door B. (Mediaset).  Gezien het feit dat B. nu de leidende politieke klasse is, heeft hij dus alle nationale tv in handen.

Ten tweede iets anders. Het hele afval probleem, was en is een probleem van de locale mafia, de Camorra. Deze Napoletaanse vorm van de Siciliaanse mafia heeft het hele afvalapparaat van de Campagna in bezit, de regio van Napels, en zij deden er alles aan om de afvalverwerking slecht te laten verlopen. Want door de grote chaos die ontstaan was rond het afval, konden zij ongestoord veel chemisch, industrieel afval en erger, illegaal dumpen in het landschap van de Campagne. Meerdere illegale dumpplaatsen deden dienst, en het ‘smerige’ afval kwam uit de fabrieken van Noord-Italië of misschien ook wel uit Noord Europa. Het kostte de fabrieken minder om het smerige afval via de Camorra te verwerken, dan om reinigingsinstallaties neer te zetten, iets wat via Europa verplicht is gesteld. En dus werden er door de jaren heen duizenden tonnen illegaal afval verstopt onder de bodem van de Campagna, dezelfde bodem waar de boeren vervolgens hun tomaatjes lieten groeien, of de buffels lieten grazen, die vervolgens de melk leverden voor de beroemde Campagna-mozzarella.

Dit was (en is) de situatie. En de Camorra verdiende miljoenen aan deze praktijken. Nu vraag ik me af, hebben zij deze handel nu opeens stop gezet? Of is het misschien niet meer nodig om al dat zwerfafval te laten liggen om rook te creeren om het illegale afval door te voeren, maar kunnen ze het nu gewoon zonder toch doorvoeren, zijn er gewoon minder controles? En dan nog meer, als de lokale overheid niets aan het probleem gedaan heeft, komt dat deels door de belangenverstrengeling van de Camorra met de lokale politiek. Het lijkt me dus logisch dat dit probleem alleen opgelost kon worden door te onderhandelen met de Camorra, direct of indirect, en deze jongens geven hun lukratieve handel echt niet zomaar op. Maar B. had een succes nodig, om zich nationaal en internationaal in een mooi licht te stellen. En dus ging hij naar Napels, en lostte het op. Natuurlijk lostte hij niets op, de Camorra had er alle baad bij op te laten zien dat hij het oplostte. Waarom…? Wat verdiende zij hieraan…? En nog meer, hoe kwam B. zo makkelijk in contact met de Camorra, of had hij misschien al eerder contact gehad? Niet vergeten dat de maffia zeer belangrijk is in Italië, en dat er zeker verstrengeling is met de italiaanse politiek…

Maar ondertussen zit ik nog steeds in de stank hier, ookal wordt het langzaam iets beter. Deze vervelende lucht waait gelukkig voorbij, en dan kan ik weer genieten van het bos, dat langzaam z’n bladeren laat vallen. Een nieuwe winter dient zich aan, en politiek gezien lijkt het me een lange winter te worden. Gelukkig zullen de planten daar niet op wachten, en krijgen zij weer nieuwe bladeren over een half jaar…

Al weken, maanden zelfs, is het nieuws regelmatig gevuld met notitie’s over Alitalia. En niet voor niets. In deze dagen is de regering bezig om het laatste hoofdstuk van dit staatsbedrijf te schrijven, en vandaag lijken de verschillende positie’s nog steeds ver verwijderd. Als de twee partijen, de nieuwe vliegmaatschappij CAI en de vakbonden, niet tot een accoord komen, zal Alitalia de komende dagen definitief failliet verklaard worden. Een tragische situatie voor de duizenden werknemers, die echter niet uit het niets komt opdagen.

Waarom bevindt Alitalia zich in deze bijna uitzichtsloze situatie? Andere maatschappijen zijn ook zover gekomen, denk maar aan Sabena of Swissair, maar Alitalia had een groter netwerk, en een samenwerkingsverband met grote en sterke marktgerichte bedrijven, als Air France-KLM. Maar om de positie van Alitalia te begrijpen moet men een iets afweten van de italiaanse politiek. Alle staatsbedrijven in Italië zijn door de jaren heen gevuld met extra personeel, mensen die naar binnen gebracht werden door een of andere parlementair, links of rechts geen verschil, omdat de persoon extra stemmen bracht in een van de vele verkiezingen, of omdat het familie was, of een vriend van een vriend. Politici kregen maar al te vaak verzoeken om iemand aan een werkplek te helpen, met als tegendienst de stemmen van een hele groep personen. Of iemand vroeg hen om een baan, en zodoende kreeg het bedrijf van een familielid een belangrijke opdracht. Dat dit een algemeen aanvaarde praktijk is, heb ik zelf ook meegemaakt, toen ik bij een van m’n werkgevers als nieuwe tekenaar de dochter van een belangrijke opdrachtgever kreeg toegewezen. Het bedrijf kreeg hierdoor de volgende opdracht en betaalde de dochter een salaris. Zij deed echter niets, van de ochtend tot de avond, want ze had wel degelijk in de gaten, dat ze een ‘beschermde’ werkplek had, en dat niemand haar zou ontslaan, omdat het bedrijf anders z’n belangrijke opdrachtgever kwijt zou raken. Wel, zo werkt het een beetje overal, en zeker met de staatsbedrijven. Telecom, Alitalia, energiebedrijven, parastatale organisaties, maar ook het onderwijs, of de staatskantoren. Ze zitten vol met mensen, die daar niet zitten om hun kennis en kwaliteiten, maar omdat ze de juiste persoon kennen. Natuurlijk zijn er ook goede medewerkers, maar de groep van beschermde werknemers is niet klein. En omdat deze groep niet marktgericht produceert, hebben deze bedrijven grote problemen met de concurrentie, want de kosten zijn enorm, en het profijt laag.

Maar keren we terug naar Alitalia. Reeds jaren verliest Alitalia miljoenen per maand; en reeds verscheidene keren heeft de italiaanse staat, die 49% van de aandelen in handen heeft, diep in de buidel getast om Alitalia uit de financiele problemen te halen. Maar helaas voor Italië mag dat nu niet meer, want Europa heeft terecht een straf gezet op staatshulp voor een bedrijf in problemen, zijnde oneerlijke concurrentie. Maar dit voorjaar was de kas leeg, de benzine bijna op en de overkoepelende vliegorganisatie kon niet meer betaald worden. En dus begon de vorige regering van Prodi een koper te vinden voor het bijna failliete bedrijf. Veels te laat, natuurlijk, maar toch. Meerdere aanbiedingen werden er gedaan, maar aan het eind werd er alleen nog gesproken met Air France-KLM, omdat deze het meest reeele bod wilde doen. En de aanbieding leek niet echt slecht, gezien de problemen waarin het bedrijf verkeerde. Zij boden een financiele injectie van zo’n 2-2,5 miljoen euro, het afstoten van enkele mindere rendabele delen van het bedrijf, ontslag van zo’n 2500 werknemers, herschikking van vliegtuigen en vliegroutes, en deelname in het grote bedrijf AF-KLM. Tevens zouden zij afrekenen met de enorme schulden van Alitalia. Maar de vakbonden moesten accoord gaan, anders ging het deal niet door. En helaas voor de werknemers kwam toen Berlusconi om de hoek kijken.

Het was juist midden in de verkiezingsstrijd, de regering van Prodi was gevallen, en B. zei dat hij het beter kon doen, dat het aanbod van AF-KLM een schandaal was, en dat er groepen van italiaanse investeerders klaar zouden staan om toe te treden. De onslagen waren crimineel, het afstoten van een deel van het bedrijf een schande, en Italië zou nooit mogen toestaan dat een zo belangrijke industriele groep in buitenlandse handen zou komen. En ook door zijn duwen wezen de vakbonden het aanbod van AF-KLM af. B. eistte vervolgens van Prodi een staatslening van 300 miljoen, waartegen andere europese vliegmaatschappijen terecht meteen in beroep gingen, maar onder bepaalde voorwaarden werd deze lening door Europa geaccepteerd. Alitalia mocht voor een jaar niet uitbreiden, anders zou het om oneigenlijke concurentie gaan, en moest deze lening na 1 jaar terug betalen met rente. Op dat moment zou deze lening tot eind van het jaar redding brengen, daar Alitalia zo’n 30 miljoen euro per maand verloor, en dat was volgens B. ruim voldoende om een eerlijk deal te maken met enkele italiaanse investeerders, die buiten in de rij stonden.

De regering van B. werd geboren, en deze begon eerst in rap tempo de justitiele problemen van B. zelf oplossen. Wat hij ook al eerder deed, tijdens z’n andere ambtstermijnen, werd nu in het groot nog eens over gedaan. Wetten werden aan de lopende band aangenomen, waardoor in enkele maanden tijd alle lopende zaken tegen B. in het archief belandden. En Alitalia was opeens een beetje vergeten. Maar de benzine prijzen stegen, de 30 miljoen euro verlies verdubbelde, ook omdat steeds minder mensen Alitalia voor hun reizen boekten, en de italiaanse investeerders bleken moeilijker te vinden dan voorspeld. Maar uiteindelijk werd er een groep gevormd van industrielen, die wel geld wilde stoppen in het noodleidende bedrijf. En snel, want de lening zou niet langer tot eind van het jaar voldoende zijn, maar slechts tot eind september. Maar deze groep had wel andere ideeen dan AF-KLM! Om te beginnen werd de lening van 300 miljoen afgeschreven als verliespost in de boeken, dwz. Alitalia hoeft de lening niet meer terug te betalen. (De waarschijnlijke boete van Europa wordt door de italiaanse staat betaald) Dan wordt Alitalia in 2-en gesplitst, een goed bedrijf, klein, met alles wat goed werkt van het oude bedrijf. Dit deel wordt opgekocht tegen lage prijs door de nieuwe maatschappij, CAI, die dus meteen een schuldloos, werkend bedrijf heeft. Het verliezende deel, plus alle oude toestellen, plus al het overtollige personeel, plus alle schulden blijft in het oude bedrijf, dat vervolgens wordt opgenomen door de italiaanse staat. Dit betekent dat de italiaanse staat, dus met belastinggeld, alle problemen van Alitalia voor z’n rekening neemt. Plus een personeelsoverschot wat zo rond de 3500 werknemers zal liggen. Tenslotte mogen deze investeerders, die als bedankje automatisch deelnemen in verscheidene grote projecten die de komende jaren in Italië uitgevoerd zullen gaan worden, na 5 jaar hun aandelen verkopen aan de hoogste bieder, misschien wel AF-KLM, die dan ook weer een werkend schuldloos, maar veel kleiner, bedrijf vindt, wat dan waarschijnlijk gewoon wordt opgenomen, en dus zal het ‘italiaans’-zijn van het bedrijf waarschijnlijk niet gewaarborgd worden.

En nu zijn de werknemers boos, heel erg boos. Ze voelen zich bedrogen door B., die duidelijk een financieel meevallertje heeft willen creeeren voor enkele bevriende aannemers en investeerders. En de staatskas, die ook al leeg is door een enorme staatsschuld die door de jaren is opgebouwd, een van de hoogsten ter wereld, zal alle schulden moeten dekken. Voor de overtollige werknemers wordt gesproken over een garantie van 7 jaar salaris, natuurlijk op kosten van de staat. En nu is de laatste strijd dus bezig. Vandaag of morgen moet er besloten worden, en ookal zijn de vakbonden tegen, ze zullen waarschijnlijk weinig keus hebben. En B. heeft al gezegd dat ook als de vakbonden niet accoord gaan, hij waarschijnlijk toch gewoon door gaat. We zullen zien, de komende dagen…

Sabrina Guzzanti, een parodie op Berlusconi

Wij hebben hier in Italië de politieke satire. Omdat dit vaak de enige echte uitlaatklep is voor een deel van de bevolking, die via de gecontroleerde televisie en andere media niet in staat is om hun onvrede uit te spreken over de gigantische schandalen, corruptie en zakkenvullerij van de politieke klasse, kan deze satire behoorlijk stevig zijn. Politici worden uitgemaakt voor regelrechte boeven, corrupte bewindslieden, die alleen aan hun eigen bankrekening en familie denken, en regelmatig in verband gebracht worden met maffieuse praktijken. Veel hiervan is natuurlijk waar, maar in een land als Italië, waar de media totaal gecontroleerd wordt door de politieke klasse, kan de waarheid gewoon niet door de beugel. Berlusconi heeft in z’n vorige regeringen al verschillende mensen, die te veel openlijke kritiek uitten, van het scherm doen verdwijnen, en het liefst zou hij dat doen met een ieder die de moed heeft om hem openlijk aan te vallen op zijn eventuele justitiele misstappen. Zowel in de politiek, als in de media. Maar daar over een andere keer…

Eén van de artiesten van de satire is Sabrina Guzzanti. Een vreemde familie, die Guzzanti, waar zus Sabrina en broer Corrado beiden door middel van de politieke satire het bewind van Berlusconi aanvallen, waarbij Sabrina zeker iets meer te keer gaat, en hun vader één van de belangrijkste ondersteuners is van het bewind van Berlusconi. In ieder geval, in het voorjaar was er hier in Rome een manifestatie, georganiseerd door de partij van Di Pietro, een ex-magistraat, die vooral bekend werd door zijn leidende rol in het naar buiten brengen van de enorme omkoopschandalen in het begin van de jaren 90 (‘mani puliti’, schone handen, zo hete het onderzoek naar dit zeer complexe corruptie netwerk), en daar waren meerdere sprekers aanwezig, onder andere ook Sabrina Guzzanti. Zij kreeg het woord, en is in een monoloog te keer gegaan tegen meerdere misstanden in de Italiaanse politiek, zoals het feit dat B. in z’n regering bij voorbeeld als minister een ex-showgirl van de italiaanse tv heeft neegezet, en meerdere mensen vragen zich af wat zij daarvoor gedaan zou hebben…Algemene bijval van alle mensen, totdat zij een mening uit over de paus, die volgens haar "over 20 jaar daar zal zijn waar hij thuishoort, in de hel…". En daarmee ging ze te ver voor velen. Bepaalde dingen kunnen nou eenmaal niet gezegd worden in Italië. Je kan zeggen dat de oude regering is laten vallen voor enorme economische belangen, dat de eerder genoemde showgirl bepaalde delen van B. op een plesante manier behandeld zou hebben, en daarvoor betaald wordt met een ministerspost, maar de paus, dat kan niet. En nu is er door de magistratuur gevraagd om haar te vervolgen. Zij moeten eerst toestemming vragen, omdat de paus de leider is van een buitenlandse staat, waardoor de minister van justitie toestemming moet geven tot vervolging. En waarschijnlijk zal die dat ook geven, want Sabrina is behoorlijk lastig, zo af en toe.

Nu is er meteen een debat op gang gekomen binnen de politiek over deze kwestie. Het allergrootste deel van de politici vind dat het nu maar uit moet zijn met al deze satire, dus Sabrina zou het voorbeeld moeten worden. Haar uitschakelen betekent een duidelijk signaal over hoe men hier met de vrije meninguiting wil omgaan. Hierbij komt ook dat ze al andere keren van de tv geweerd werd om haar regelrechte uitspraken en kritiek op het politieke bestel. Een ander, veel kleiner deel, vindt echter dat iemand zich vrij moeten kunnen uitspreken. Men kan het met haar eens zijn, of niet, maar dat neemt niet weg dat het (nog) een vrij land is, en dus zou dit moeten kunnen, denk ik. Maar in een land waar de katholieke kerk nooit echt afstand heeft genomen van haar enorme machtspositie, kan dit dus echt niet. Maar ja, de paus heeft zich laatst ook weer eens uitgesproken dat het een goede ontwikkeling zou zijn, als er binnen het italiaanse politieke bestel meer plaats zou komen voor een grote katholieke politieke partij, die de italiaanse staat meer naar de katholieke beginselen zou moeten voeren. Nou, maak dan je borst maar nat…

Het is tijd, het is tijd… Het is geloof ik eindelijk tijd om weer eens iets van me te laten horen. Ik weet nog niet of ik met dezelfde regelmaat als ooit kan gaan schrijven, want ik heb gewoon veels te veel te doen, maar ik zal wel proberen weer af en toe iets nieuws op te schrijven. Maar eerst zal ik de komende dagen verschillende zaken gaan beschrijven die de afgelopen maanden gebeurd zijn. Want ja, zo ga je er even tussen uit, en zo zijn er dan opeens meer dan 8 maanden verstreken.

Eigenlijk was ik het hele bloggen even vergeten, maar gisteren kwam er een boodschapje bij me binnen, dat viel door de digitale brievenbus op mijn digitale deurmat, van de beheerders van web-log.nl. Zij vroegen waarom ik mijn blog al zo lang niet gebruikt had, of ik soms elders was gaan bloggen, of dat ik het bloggen moe was. Wel, ik ben dus nergens anders gaan bloggen, ik had gewoon geen tijd, of beter gezegd m’n hoofd was gewoon te veel gevuld en bezig met totaal andere zaken. Misschien zal ik in de komende weken daar nog wel over schrijven, zeker zal ik daar nog wel over schrijven. En natuurlijk komt ook Italië aan bod, niet alleen m’n eigen leven, maar ook het nieuwe economische fascisme van de Italiaanse politiek, het reilen en zeilen van de Italiaanse maatschappij, die de laatste maanden het spoor redelijk kwijt lijkt te zijn. Ik zal m’n best doen alles weer een beetje ‘bij te schrijven’!

En zo begin ik dus met frisse moed weer te bloggen, op de dag van het grote wetenschappelijke experiment in Zwitserland, de dag, dat als alles goed gaat, de wetenschappelijke gemeenschap kan achterhalen hoe alles begon, of, als alles fout gaat, de dag dat we allemaal tesamen worden weggezogen in een mini zwart gat. Maar ik kan dan teminste zeggen dat ik net voor het einde nog even geblogt heb! Niet dat dat dan nog veel zal uitmaken, maar toch.

More to come…..I hope!

Laatste boodschap was 1 december…drie keer adem halen, en dan zijn we alweer net de kerst gepasseerd. Het is toch maar weer ongelooflijk, hoe snel de tijd kan gaan. En alles is maar weer druk-druk-druk, en chaos-chaos-chaos. Veel werk, soms, maar door komplete desorganisatie zit ik meer tijd op mijn input te wachten, dan dat ik daadwerkelijk aan het werk kan gaan. Erg frusterend.

De economische situatie in Italie gaat er ondertussen ook niet echt op vooruit, zoals beschreven wordt in enkele toonaangevende buitenlandse kranten (London Times of NY Times), en de mensen voelen dat ook zeker zo. Al meer vormt zich hier tussen de bevolking een algeheel gevoel van onbehagen, en steeds meer mensen klagen omdat ze het eind van de maand niet halen, omdat werk minder wordt, omdat betalingen achter blijven, omdat prijzen blijven stijgen. Uit een onderzoek bleek dat een groot deel van de italianen een grote angst voelt voor de toekomst, vaak ook gevoed door een totaal gemis van vertrouwen op mogelijke vooruitgang. De politieke klasse wordt vooral als corrupt beschouwd, die voornamelijk bezig is om z’n eigen zakken te vullen, en wetten op te stellen om zichzelf en ‘vriendjes’ buiten eventuele juridische problemen te houden.  Veel werd er verwacht van de huidige linkse regering, die een zeer omvangrijk programma had opgesteld om de jarenlange afbraak-politiek van Berlusconi ongedaan te maken, maar naar het lijkt zijn ze hard bezig B. te evernaren, dan niet te overtreffen. Zo zijn er bijv. enkele onderzoeken naar machtsmisbruik van enkele politici door de minister van justitie om zeep geholpen door overplaatsing en buiten werking stellen van de onderzoekende rechters. En doen ze er alles aan om de mensen nog verder verweiderd te laten voelen van het politieke leven, dan dat al het geval was.

Thuis, hier in Rocca, gaat het ondertussen allemaal druk z’n gangetje. Kyra, onze hond gaat vooruit, maar helaas zijn de epileptische aanvallen niet over. Ze gebruikt nu sinds 2 weken dagelijks medicijnen, maar misschien zijn het niet de juiste, want het is wel verbeterd, maar helaas niet over. Zo om de dag heeft ze nu een aanval, wat natuurlijk wel veel beter is dan eerst, maar helaas niet helemaal over. En als vervelende bijzaak hebben die medicijnen dat ze gedurende de dag enkele uren gewoon niet op haar benen kan blijven staan, hetgeen zo triest is om te zien. En ze is zo’n mooie hond… Gelukkig zijn de poezen en de konijnen helemaal ok. De schildpad is nog steeds ergens onder de aarde verdwenen, die zullen we waarschijnlijk tot april niet meer zien. En een vriend deed me een zakje visjes cadeau voor kerst, maar helaas zijn er maar 2 over van de zes(!). Ik zal de komende week maar eens met J. gaan shoppen, want hij moet iedere keer zo huilen als er weer een visje overlijdt.

In ieder geval, ik hoop dat iedereen een goede kerst gehad heeft, en dat ook de jaarwisseling goed zal zijn. Beste wensen, enne… niet teveel oliebollen eten, hoor. Maar neem er maar wel eentje voor mij!

Het is bijna zover, pakjesavond komt eraan. Nu gelooft zoonlief heilig in het bestaan van sinterklaas, ookal weet hij ook wel dat deze verweg in Nederland is, maar ik heb hem verteld over de speciale buitenland-pieten, die pakjes over de hele wereld naar de nederlandse kindertjes brengt, naar hun zingen luisteren, en alles doorgeven aan sinterklaas. Over tijdsverschillen, lange reistijden en andere moeilijkheden, daar heeft hij nog nooit aan gedacht; dat is nu eenmaal het mooie van kind zijn, bepaalde dingen zijn nu eenmaal gewoon zo. Sinterklaas brengt kadootjes voor nederlandse kinderen, en denk je nu echt dat hij die kinderen in het buitenland zou overslaan? Ondenkbaar, ookal weten de italiaanse kinderen niet eens wie sinterklaas is, hij legt het iedereen ook op school haarfijn uit. En alle klasgenootjes weten nu dat er kadootjes worden bezorgd speciaal voor de nederlandse kinderen, en ik geloof dat ze dat niet eens vreemd vinden, nee, sommigen zijn zelfs een beetje jaloers. Hij doet ondertussen enorm z’n best met zingen, en deze dagen is hij gehoorzamer dan ooit, want ja, je weet maar nooit: ergens zit een zwarte piet, die alles in de gaten houdt…

De afgelopen jaren waren we steeds rond deze tijd naar Nederland gekomen om daar sinterklaasfeest te vieren, en het was meestal ook gelukt om hem ergens bij een sint te krijgen, maar dit jaar lag dat iets moeilijker. Ik kon niet, en dus moesten we het maar hier vieren. Gelukkig kwam ik via via bij de nederlandse vereniging in Rome terecht, waar ik eigenlijk nooit echt aandacht aan heb besteedt, en tot m’n verbazing wordt daar gewoon sinterklaas feest gevierd voor alle nederlandse kinderen! En dus gaan we vanmiddag de sint ontmoeten, in centrum Rome. Eerst gaan we even bij de Sint Pieter langs, ddat ligt op de weg, en daarna, hup, bij de sint op bezoek. Zoon weet er nog niets van, het zal voor hem een totale verrassing zijn, hopelijk een leuke. En wie weet, wordt de nederlandse vader ook nog wel op het matje geroepen! … Help, ik wil niet mee in de zak naar Spanje….

Reeds enige tijd geleden schreef ik over een muur, die een aannemer achter ons huis wilde gaan bouwen. (muur-1 en muur-2). Wel, deze muur is er nog steeds niet, maar het scheelt niet veel. Wat is er zoal gebeurd in het afgelopen jaar, want ja, is was alweer een jaar geleden.

Nadat de aannemer was overtuigd dat er een oplossing gezocht moest worden, en daar ook door z’n eigen ingenieur op was attent gemaakt, ging de (langzame) machine in werking. Maanden hoorden we niks, de bouw kwam weer eens stil te liggen, en wij wachtten op nieuw. In de eerste helft van dit jaar werden we enkele keren opgetrommeld om met hem te komen discuseren over de muur, en iedere keer draaide het er weer op uit dat wij begrip moesten hebben voor de situatie, dat hij die muur toch moest maken, en dat wij de bouw niet moesten stilleggen, want hij zou gelijk met advocaten op de proppen komen om geld terug te vorderen van ons. Veel tijd verloren, maar geen oplossing gevonden. Die oplossing was er we, maar hij wilde er niet aan. Onze ingenieur had gezegd dat er een palenrij achter de muur moest komen, waarop de nieuwe muur vervolgens gefundeerd zou kunnen worden. Maar aangezien deze oplossing te duur was voor de aannemer, wilde hij er niet aan, en dus kwam hij met allemaal andere oplossingen.

Eind juli kregen we een zeer hooghartige brief, waarvan de inhoud ongeveer hetvolgende was: ‘Omdat wij herhaaldelijk hadden laten weten niet voor rede vatbaar te zijn, en hij die muur nu toch zou moeten gaan bouwen, waren de oplossingen devolgende: Of wij lieten hem onze muur afbreken, en kregen vervolgens op dezelfde plaats een nieuwe muur van 5 meter hoogte terug, zonder dat hij onze tuin verkleinde, of hij ging een nieuwe muur bouwen tegen de bestaande muur aan, waardoor wij minstens 30-40 cm tuin zouden verliezen, maar dat was dan onze eigen schuld. De oplossing van palen was niet mogelijk, want kostte teveel.’ Daar de brief geschreven was door een advocaat, zijn wij toen ook maar naar een advacaat gestapt, iets wat we waarschijnlijk veel eerder hadden moeten doen, maar ja, in tegenstelling tot wat deze heer (?) beweerde, waren wij nog steeds overtuigd dat het mogelijk was om een goede oplossing te vinden. Maar omdat onze ingenieur ons liet weten dat een nieuwe muur een fundering zou moeten hebben van ruim 2,5 meter, waardoor onze tuin dus niet alleen verkleind, maar deels ook onbruikbaar zou worden, besloten we een andere weg te gaan bewandelen. Zijn reactie op dit laatste was duidelijk: ‘dat jullie tuin kwijt raken is jullie eigen schuld, tenslotte heeft niemand jullie gevraagd om hier tuin aan te leggen. Jullie kunnen ook gewoon een mooie tegelvloer leggen, zonder planten, en da bestaat er geen enkel probleem…’ Ik vraag me af wat hijzelf gezegd zou hebben als ik dat over zijn eigen tuin zou komen zeggen…

De advocaat bleek echter een nieuwe oplossing te hebben: volgens het wetboek van rechten is het helamaal niet mogelijk deze muur te bouwen, daar dit soort werken altijd rekening houdt met het feit dat er geen nadeel mag bestaan voor derden, en dat was hier duidelijk wel het geval. En dus begonnen we de rechtsgang, iets wat in Italië een verhaal apart is. Deels door de extreem lange duur (de slakkengang) deels door de formaliteit van alles. We zijn dus nu een half jaar verder, hebben verschillende officiele brieven moeten schrijven (en betalen), en zijn nu op het punt dat de rechter uitspraak gedaan heeft dat een onafhankelijke tecnicus hier moet komen kijken hoe de stand van zaken is. Deze technicus is opgeroepen, en moest in de audientie van 2 weken geleden verschijnen, maar is niet op komen dagen, wij vermoeden een vingertje van de aannemer. Deze wilde namelijk geen controle, en zodra de zaak verdaagd werd naar eind december, is hij begonnen met de bouw. Hij heeft onderhand een rij met palen geslagen, en als het zo door gaat, dan denk ik dat de muur er eind december staat. Hetgeen natuurlijk niet zou mogen, met een gerechtelijke procedure op gang, maar daar trekt hij zich blijkbaar niets van aan. De rechter zou dit wel eens heel zwaar kunnen opvatten, in zijn nadeel, maar hier werkt het meestal zo dat als iets eenmaal is uitgevoerd, daar weinig meer tegen te doen is. Misschien zou de president van de corporatie vervolgd kunnen worden, maar aangezien dat de vader van de aannemer is van 95 jaar, zal de rechtsspraak echt niet meer op tijd komen…

Maar we houden hoop, en gaan nu snel met nog een nieuwe brief de rechter inlichten, en hopen zo dat hij de bouw laat stilleggen. Wij kunnen dat niet aanvragen, uit angst voor economische tegenstappen van de aannemer. Later meer….

De dierentuin blijft helaas een beetje in crisis. Blijkt net dat Gringo z’n pootje niet gebroken heeft, maar alleen zwaar verstuikt, werd enkele nachten geleden door een nog onbekende rover een van de parkietjes uit de kooi geroofd. Nu is er dus nog maar 1. We zijn al gaan kijken voor een nieuw maatje, maar die was er nog niet, dus hij moet nog even geduld hebben.

Kyra is nog steeds hetzelfde. Bloedonderzoek heeft weinig of niks opgeleverd, en ook urine onderzoek bleek helemaal ok. Nu zijn er nog enkele andere onderzoeken, die we zouden kunnen doen, maar daar beginnen we niet aan. Deze onderzoeken zijn zeer prijzig, ik spreek dan over zo’n 700-1000 euro, en dat kan bruin gewoon even niet trekken. En ook al hadden we het wel, dan nog. Dus vanaf morgen gaat Kyra aan de medicijnen tegen epilepsie, en dan hopen we binnenkort eens weer een hele nacht te kunnen slapen, zonder rond 2 of 3 uur de keuken te moeten soppen…